- Jesteśmy tylko prostymi żołnierzami i nie liczymy na sukces w przekonywaniu - odezwał się wciąż nie zrażony Aszregan. - Możemy opowiedzieć wam tylko uczciwie o sobie, o naszym własnym szczęściu. Słyszeliśmy już trochę o was. Aszreganie też walczyli kiedyś ze sobą, ale takie konflikty zostały już dawno za nami. Pracujemy razem dla Celu i jesteśmy szczęśliwi. .
Wiem o tym, pomyślałam.. Rozmawiali o Mitchu. Był tam gdzieś, nie wiadomo gdzie, i walczył o przeżycie. Jeśli złapie go DeVasher, zginie i pochowają go jak Kozinskiego i Hodge'a. Ale jeśli złapią go gliny, w ich ręce dostaną się także dokumenty, a co za tym idzie, firma, w której wszyscy pracowali.. - Co za rozkoszna myśl - mruknął Danchekker zaintrygowany. Po jego twarzy przemknął złośliwy uśmieszek, kiedy wyobraził sobie tę sytuację. - Szkoda, że nie wspomnieliśmy o tym Calazarowi. Wojna czy nie, Ganimedejczycy nie byliby w stanie temu się oprzeć.. Na wymianę pojechali Hunnar, Ethan, Skua i Suaxus. Kiedy znaleźli się na pokładzie, na noanie postawiono żagiel. Koczownik, który został na lodzie, poprowadził ich przez przerwę w pierścieniu barbarzyńców. Kiedy przejeżdżali przez to niepiękne zbiorowisko, podniósł się cichy pomruk. Wielu z wojowników Bicza oprócz szpetnie pogiętych zbroi miało na sobie bandaże i łupki. Nastrój wśród nich panował iście morderczy i Ethan miał nadzieję, że Hunnar wie, co robi, zgadzając się na tę wymianę. Mijali oddziały koczowników szifujących w kierunku pierścienia. Niewątpliwie trwały przygotowania do ostatecznego szturmu. Myśli Septembra szły podobnym torem.. . - Czy ktoś wymienił moje imię? Cześć, Gretchen! Witaj w domu.. Kiedy wczesnym popołudniem oderwałem się od pracy, zobaczyłem, że wraca do chaty, niosąc kilka kawałków suchego drewna ze sterty przygotowanej na opał. Obserwowałem go, gdy obracał je w dłoniach i uważnie oglądał, wodząc palcami po słojach, jakby potrafił odczytać niewidoczne dla mnie sekrety. W końcu wybrał jedno polano i zabrał się do pracy. Strugając, podśpiewywał pod nosem.. Goń ich! - zwróciłem się do karej. Zaskoczyła mnie jej ochocza reakcja. Ze stępa od razu przeszła w galop. Tymczasem konie lorda i Wawrzyn zyskały już sporą przewagę. Pędziły tak, że aż grudy ziemi tryskały spod ich kopyt. Moja czarna klacz długimi susami zmniejszała dzieląca nas odległość. Odgłos pogodni pobudził konie do szybszego galopu i na chwilę znów nas wyprzedziły. Mimo to czułem, że moja klacz jeszcze nie pokazała wszystkiego, na co ją stać. Wyraźnie miała jeszcze spory zapas sił, a długi krok świadczył o tym, że nie pędzi najszybszym galopem. Gdy tylko trakt trochę się poszerzył, skoczyła w lukę między dwoma końmi i w mgnieniu oka wyprzedziła je. Słyszałem, jak za moimi plecami jeźdźcy popędzają swoje rumaki, i już myślałem, że zaraz nas dogonią. Jednak moja klacz, wydłużywszy krok niczym ogar, który zwęszył trop, pozostawiła ich daleko w tyle. Obejrzałem się i zobaczyłem ich rozemocjonowane gonitwą twarze..